Emel KIRIM VAKFI
Daima Bekleyeceğim Balam:
DİLÂRA ABDULLAYEVA
Dilâra Abdullayeva, 70 yaşında, Üzeyir ve Teymur Abdullayev’lerin annesi
Aqmescit, Bavurçı / Simferopol, Kamenka
Oğulları Rusya’da 12.5 ve 16.5 yıl yüksek güvenlikli cezaevinde hapis cezalarına çarptırıldı
«Çocuklarım benim her şeyim. Son nefesime kadar onlar için mücadele edeceğim»
Dilara’nın oğulları babasız büyümüştü. Eşiyle boşandıktan sonra tüm sorumluluk Dilara’nın omuzlarına yüklenmişti. Açtı, yorgundu, bir tıp öğrencisi olarak gecelerini hastanede geçiriyordu, çocuklar ise onun yanında kanepelerde uyuyordu… Hepsi de yaşayacak bir şeyleri olsun diye.
Çocuklar aynı sınıfta okumuşlardı, küçük Teymur akranlarından bir yıl önce okula başlamıştı ki ağabeyiyle aynı sınıfta okusun diye. Okuldan sonra Dilara oğullarını dövüş sanatları derslerine katılmaları için şehrin diğer ucuna götürüyordu. Oğullarını meşgul tutmaya çalışıyordu: «Babasız büyümüşlerdi ve çocukların kendi ayakları üzerinde durabilmeleri benim için önemliydi. Her şeyi birlikte yaptılar. Farkına varmak ne kadar acı verici olsa da hapishaneye bile birlikte düştüler».
İki kardeş çeşitli dövüş sanatları öğrenmişti. Üzeyir, keman ve trompet alanında sanat okulundan mezun olmuştu. Her ikisi de yüksek hukuk eğitimi almıştı. Ancak 1990’larda Kırım’a taşındıktan sonra tüm aile iş bulmakta zorlandı. Ancak kardeşlerin spor deneyimi vardı. Daha sonra bir spor salonu için bir bina kiralamışlar ve isteyenleri eğitmeye başlamışlardı. İlk başlarda üniforma ya da ekipman için hiç paraları yoktu, bu yüzden doğaçlama ekipmanlarla idare ediyorlardı, mesela boks torbalarını araba lastiklerinden yapılmışlardı ve Dilara da antrenman için koruyucuları dikiyordu. Kendisi de çibörek yapıp hastanelerde satıyordu. Hastalar ve doktorlar onun ev yapımı yemeklerini seviyorlardı, ama tıp bilimleri doktoru ünvanlı birinin onları getireceğini hayal bile edemiyorlardı.
Dilara’nın oğulları yıllar geçtikçe başarıya ve tanınırlığa ulaşmışlardı. Üzeyir, Akmescit’teki «Dinamo» spor tesisinde antrenör ve beden eğitimi öğretmeni, Teymur ise tekvando antrenörü olarak görev yapmışlardı. Kardeşi gibi o da «Dinamo» da çalışmıştı.
«Oğullarım öğrenciler için rol modelleriydi. Çocukların onlara güvenmelerinin ve koçlarının her zaman yanlarında olduğundan emin olmalarının ne kadar önemli olduğunu biliyorlardı. Onlara kendileri için düşünmeyi öğrettiler ve iradelerini geliştirdiler. Onları sık sık deniz kıyısında geceleyerek antrenmana götürdüler, bağımsızlık, disiplin ve karşılıklı yardımlaşma için çeşitli ödevler buldular» diyor Dilara.
Oğullarının yetişkin öğrencilerinden bazılarının 12 Ekim 2016’daki aramalardan sonra Abdullayev’leri tutukladıklarını ve aynı zamanda mahkeme duruşmalarında onlara eşlik ettiklerini belirterek durumdaki ironiye dikkat çekiyor.
Dilara o sabah doğruca oğullarının evlerine koştu, ancak güvenlik güçleri geçmesine izin vermedi: «Engeli aşmaya başladığımda beni tutup yere fırlattılar. İnsanlar “Bu anneleri, bırakın girsin” diye bağırmaya başladılar. Ama bir faydası olmadı. Kendimi kötü hissettim, yerde yatıyordum ama OMON (Özel Amaçlı Mobil Birim) görevlileri kimsenin beni kaldırmasına izin vermedi. Ondan sonrasını pek hatırlamıyorum. Aklım ancak oğullarım dışarı çıkarıldığında başıma geldi. Onlara doğru koştum, ama beni yine durdurdular».
18 Haziran 2019 tarihinde Rus mahkemesi Teymur ve Üzeyir Abdullayev’i sırasıyla 17 ve 13 yıl hapis cezasına çarptırdı. Aralık 2019’da Rusya Yüksek Mahkemesi cezayı revize etti ve hapis cezalarını altışar ay indirdi. Teymur Abdullaev şu anda Başkurdistan Cumhuriyeti’nin Salavat kentindeki 2 Nolu hapishanede tutuluyor. Kardeşi de aynı şehirde, ama 16 Nolu hapishanede. Oradan Strogonovka’ya kadar yaklaşık 2,500 kilometre var. Cezaî tecrit hücresine sürekli olarak transfer edilmeleri nedeniyle her ikisinin de ciddî sağlık sorunları var ve normal tıbbî bakım alamıyorlar. Teymur 1.200 günden fazla bir süredir tecrit hücresinde tutuluyor.
Üzeyir’i evde dört çocuk, Teymur’u ise beş çocuk bekliyor. Kardeşlerin en büyüğü şu anda 50, en küçüğü ise 49 yaşında. Her ikisi de sekiz yıldır hapiste.
«Meğer çocuklarla birlikte geçirdiğimiz tüm o yıllar mutlu yıllarımızmış. O zamanlar bunu fark edememişim. Çocuklarım benim nefesim. Onlarla yaşıyorum ve son nefesime kadar onlar için mücadele edeceğim».
Not: Görüşmeler ve fotoğraf çekimi 2023 yılında yapılmıştır.
