Emel KIRIM VAKFI
İsmail YAZICIYEV.
29 Temmuz-1 Ağustos 1969
Vatannıñ tahtında otırdı bir qartal,
Qanatın pek kerdı kenarğa,
[ihc-hide-content ihc_mb_type=”show” ihc_mb_who=”1,2,3″ ihc_mb_template=”1″ ]Köterdi çökiçin, endirdi aşağı
Em alma, em yüzüm, em narğa.
Akiqat taptaldı, adalet qorlandı,
İç namus qalmadı yüzünde
Şiarlar bağıra: ‘‘Dostlıq Qardaşlıq…’’
Demoqratiya körine küzgüde.
Qırım’da zamannıñ dufanı başladı.
İç kimse añlamay tilinden.
Aziz yurt evladı siprilip atıldı.
Uzaqqa öz tuvğan ilinden.
Komendant nadzorı boynına bağlandı
Qımışmaq olmaycaq yerinden
Aq-huquq sorama yalınız işlemek
Tuz qussun kölegin terinden.
Yıllar ep Ozdırdı bir-birin- kün keldi
Zamannıñ cellatı geberdi
Partiya zulumnı, şubesiz safından.
Kenarğa bayağı iterdi.
Partiya siyezdinin tarihiy yüküni
Şahsnın kültinden savuştu.
Sürilgen çoq millet bu qarar mucibi
Öz tuvğan yurtınen qavuştu.
Ey BAHIT! Ne içün öttin sen bizlerden?
Yelinni ya qastlıq, ya öşek kesti mi?
Yaki de zulumnıñ yaşınğan tesiri
Yañıdan bir quvvet seçti mi?
Taqdirge boysınmaq-esirlik demektir.
Bahtınnı küçinnen almalı.
Baht içün küreşte, kerekse, canını,
Teprenmey ortağa salmalı.
Yalınız bu şiar Leninnin şiarı
Yoq başqa bir qanun, yaki yol
Bahıtqa söyinçke yol açqan yalıñız
Aydın añ, saf yürek, eki qol.
Maqsadnı añlagan ep çıqtı meydanğa
Halqımız qol tuttu, qatıldı…
Aq yolçün küreşte yüzlerce adamlar,
Vicdansız, zindanğa attılar.
Kenarğa qalmadıq halqımıznıñ bahtıçün
Bizler de küreşke yol aldıq
Boranlı künlerde, taypınmay, bu safta,
Halqnen bir maqsadqa yaqlaştıq.
Sekiz er, eki qız-bir tuvğan bir qardaş
Bir yürek, bir maqsad, bir menfaat
İyulnin birinde başladı protsess
Halq bildi, ya sezdi şu saat
Qol tuttı, bölişti em bahtnı, qayğını
Körsetti birdemlik küçini
Dersinki bildirdi bu aliy sudqa:
“Bir yerine qoyarmız üçüni.”
Añlaymız halqqa da pek qolay olmadı,
-Borandan qıyışır em terek-
Dufanlı künlerde maksadqa irmekçün
Çıdaşlıq, irade em kerek.
Er keşke sellidir, bir şeksiz, akiqat:
Tek zulum – zindannıñ tahtında.
Lakin men bu aqkta indemey oturam:
Söz kete Svetlana aqqında.
Boydan, o alçaraq, muçeden o narin,
Esmeri, küler yüz, qara qaş.
Özi de çıdamlı, pek çeber ve atik,
İrade, dersinki – qaya taş!
Tabiat- mülayim, baqışı em ötkir,
Zebari zamanda, dürs, zirek
Ayatqa pek aşıq, dersin ki küneşke
Taldadan ımtılğan yaş terek
Protsess zalında, sofranın başında
Dikkatım çevrildi yüzüne,
Yüregimni nasıldır bir sezgi aldı
Baqqanda parıldaq közüne
Dersin ki yıllarnıñ zulumu ötken de,
Baht maña özüniñ sırrın açqan
Dersin ki qoyurğan bulutlar kerilip
Al küneş maña nurların saçqan.
Pek coştı göñülim, sevindi körgende
Halqımıznıñ qızından birini,
Leninniñ muqaddes bayrağı üstinden
Silgende zamannıñ kirini
Quşnudlıq dalğası kökregimni qapladı,
Turdum da memnunlıq bildirdim.
Dersin ki şu an işançnın egerine
Svetananıñ fikrini mindirdim
O turıp, dedi ki müracaat sözinen;
“Zannettim menimçün yañı attı saba.
Sizge ricam bar İsmail Aga,
Olunız siz maña ebediy BABA”
Alevli bu sözler- bahtnın işançı
Olurım olarğa şek yaki tızım!
Yürekten alğışlap berdim men razılıq
Ve dedim; “ol menim ebediy QIZIM!.
Dostlarnın keşfini bu sana tepretti
Bir minsiz kötertti qaşların.
Kim kördi bilmeyim sevinçli yüzümde
Közlerimniñ parıldaq yaşların
Kim bilir yürekte ne doğa, ne qaynay
Nasıl al yürekte qoya ız?
Takdirde bilinmez bir şeydir mahpuste
Taptırır o saña tuvğan qız
Otıra sudlanğan skemle üstinde
Halqımıznıñ qızların diğeri
Yalvaram men sizge yürekten cemaatım
Qaytmayım şiirda men keri
Sözinde- mülayim alçaraq sabırlı
Açıq köz, ken mañlay, şenlikli
Özine pek saip, ölçinen söylene
Kerme qaş, yüzi de aq renkli
Dersinki cenkâver ileri cebede
Kirgen o urışqa çoq kere.
Adını söyleyim siz tanış olunız
Bizlerçün sevimli Münire
Biliniz, halqımıznıñ menfaatı uğrında
Onın da qoşulgan çoq aqqı
Netice sizinki- men sizge taşlayım
Svetadan menimce yoq farqı
Şarait pişirgen; kim sevmez olarnı
Halqımıznıñ baarin güllerin
Dersin ki bizlerge sevgili olğanlar
Neşaatnen sıqamız ellerin
Belli bu duygı Rızanı qozğadı
Münireni yaptı o qardaş
Yürekten söyledi; dersin ki o onıñ
Em sevinci, em qayğı, em aşı
Böylece tuvğanlıq taa da pekindi
Küreşte pekingen ellerday.
Bu levha halqıma yır olıp tarqalsın
Denizden şen esken yellerday
Sekizlik aqqında men sizge aytayım
Er biri akikiy bir evlâd.
Epsinin maqsadı bir noqta urmaqta
Halqıma berilsin aqlı ad
Olarnıñ epsi em yelde, sıcaqta
Turalar negizli qaladay
Aliy sud qararın dersin ki bekleyler
Emçekke çapqalagan baladay
Söylesem, elbet de dertlerim söküle;
Maddem bar, söylerdim men ama…
Öziniz bilesiz, ne olur üç künde
Zindanda yazılgan poema ?
Şairin Notu:
Kartal=Stalin, Çökiçi=hüküm aleti (yargıyı temsil eden)
Alma= Halqların birdemligi, Yüzüm= Halqların dostlugı, Nar= Halqların qardaşlıgı
Alma, Yüzüm, Nar= Sovyet içtimaiy quruculugının esas prensipleri manasında berildi.
[/ihc-hide-content]
Emel Dergisi 268, Temmuz-Ağustos-Eylül 2019. Sayfa 20-23.